Levensmail

29 jan, 2020 door Anne Karen Bakker

Fixen of op zoek naar wat ‘waar’ is?

Twee afspraken

Twee belangrijke afspraken staan op hetzelfde tijdstip in mijn agenda. Een training die ik geef en de begrafenis van mijn tante. Het lijkt een onmogelijke kwestie, bij beide wil ik aanwezig zijn. 

Het regelen

Ik ken het heel goed, dat ik het wel ga regelen. Van alles een beetje, de middenweg… of me afsluiten voor 1 partij (meestal de kant waar ik de minste weerstand verwacht) en kiezen voor de andere. Hoe ik ook schuif met tijden, praat over mogelijke oplossingen of de beslissing aan de ander wil laten, het wordt alleen maar onrustiger in me. Ik krijg dit niet ‘opgelost’. 

Positie nemen

Ik wil dit ook niet oplossen, elke mogelijke oplossing laat me met een gevoel van ontevredenheid achter. Ondertussen komt de betreffende dag dichterbij.  
Ik neem de positie dat ik bij de begrafenis wil zijn. Dat betekent dat ik er een deel van de training niet bij zal zijn. Degene met wie ik de training geef wil me in de training hebben. Hier komen we niet uit. 

Aankijken

Ik word stil, wil een laag dieper dan ‘ik doe wat ik wil’ of ‘ik pas me wel aan’. In het stilzitten komt iets omhoog waarvan ik niet wist dat het me nog dwarszat in de samenwerking. Ook komt er pijn omhoog van een eerdere begrafenis waarbij ik niet aanwezig was en achteraf spijt van had. Ongemakkelijk om bij te blijven, wel eerlijk om aan te kijken.  

Geen oplossing, wel vertrouwen

Blij met de ontstane helderheid in mij, ga ik terug naar mijn collega. We leggen allebei alles op tafel: verlangens, pijn, onrust, de dingen die nog dwarszitten… Het werkt bevrijdend, er ontstaat ruimte. Er is nog geen oplossing, maar wel vertrouwen.  

Het antwoord valt

We blijven even stil hierin. In die stilte valt het antwoord. Een antwoord dat wel eerder voorbij was gekomen in mij als oplossing, maar toen onbevredigend voelde. Nu komt het antwoord vanuit een diepere laag, ik voel een volheid in mij, naar beide situaties. Alles is inclusief geworden nu. 
 
Ken je het, dat je de dingen wel ‘regelt’? Dat je wel tot een oplossing komt, maar blijft zitten met een gevoel van ontevredenheid?
 
Anne Karen Bakker

7 reacties op “Levensmail

  1. Wat een dilemma! Werkelijk? Was het dan een tante waar je geen contact mee had? Een mens waar je maar 1 x dat moment-afscheid van kunt nemen of je werk … Eerlijk gezegd blijft bij mij vooral hangen dat je collega-trainer het geen optie vindt dat jij weg bent voor een begrafenis. Als het nou de tandarts is, of een gezellig etentje, ja dat snap ik … maar een begrafenis?
    Overigens ken ik het getwijfel en ken ook ik keuze-stress (ik leg mijn lat ook regelmatig te hoog en wil o zo graag, o zo graag van betekenis zijn, want stel je voor dat het zonder mij kan en o help, ik wil niemand teleurstellen), maar ik geloof ook dat er altijd oplossingen te vinden zijn, hoe dan ook! Een begrafenis kun je niet overdoen … zo simpel is het ook wel weer. Fascinerend dat je hiervan een heel verhaal maakt, of mag ik dat niet zo zeggen? Ik zou het top vinden om in de volgende levensmail de kant van je collega te lezen! Wat maakt dat diegene per se wil dat jij in die training bent ipv naar een begrafenis gaat?

  2. Dag Anne Karin,
    Het klinkt bekend, en de manier om eruit te komen is altijd lastig, keuzes maken en zo. Je kan niet op twee plaatsen zijn, wat de situatie ook is. Was dit voorval afgelopen zaterdag? je leek verdrietig te zijn die dag. Gecondoleerd als dat zo is.

  3. Mooi hoe je het verwoordt. Heel herkenbaar en heerlijk als de uitkomst komt door er écht bij stil te blijven. Ik ben benieuwd wat je nu gedaan hebt 😉
    Liefs van Evelien

  4. lieve Anne Karen, wat een helder verhaal waarin ik helemaal word meegenomen ,mee in je dilemma ga staan, zoek naar evenwicht , naar. . . tot. . . . het eind waarin het verlossende besluit waarbij alles
    ‘inclusief ‘ is geworden in mij als lezer een gevoel van ‘aan mijn lot overgelaten ‘ worden ontstaat, en de vraag: Werd je eerste ‘oplossing’ tenslotte toch voor beiden bevredigend genoeg, én een deel de training doen én toch nog op de begrafenis een deel aanwezig zijn??? Was het uitspreken van wat nog onuitgesproken dwars zat, het opruimen van de ‘prop’ die de doorgang versperde naar de beslissing,
    maar hóe werd die dan?
    warme groet,
    margot

    1. Lieve Margot,
      Dank voor je bericht. Wat ik in deze situatie leerde was om niet direct naar een oplossing te grijpen, maar in het ongemak te blijven van dat we (mijn collega en ik) twee verschillende wensen hadden. Dat is niet makkelijk, maar werd mij helder wat er nog tussen zat om werkelijk in verbinding met de ander tot een antwoord te komen op de situatie. Geen oplossing dus, maar een beweging/antwoord dat klopte. Uiteindelijk was ik op de belangrijke momenten in de training en heb ik het (voor mij) belangrijkste gedeelte van de uitvaart bijgewoond.
      Liefs
      Anne Karen

Laat een reactie achter op Jan Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pijlers

Volg ons