dagOpening

13 jan, 2020 door Admin

Ik denk dat ik te veel ben

Nadat ik me aan had gemeld om met jou in gesprek te gaan op de dagOpening ging mijn hoofd tekeer. Moet ik mijzelf weer zo nodig laten zien. Alsof ik alleen maar aandacht wil. Ik voel me snel te veel. Ik word er verdrietig van.
Mauk: Nu je hier toch zit. Hoe gaat het nu met die stemmetjes in je hoofd?

Ik ben blij dat ik hier zit. Ik wil het heel graag bespreken.
Mauk: Wat wil je precies bespreken?

Al die stemmen in mijn hoofd waardoor ik mijzelf klein houd. Ik word er verdrietig van.
Mauk: Stemmen die je toekent aan anderen.
 
Ja. Wat moet ik daarmee? Ik wil ze weg hebben.
Mauk: Als je klein bent, willen je ouders graag dat je weet dat je bepaalde dingen wel kan en mag doen en andere dingen niet, zonder te begrijpen waarom. Dit omdat je veel zelf nog niet kunt beoordelen.
 
Dit gaat niet over dingen doen, maar over mijn gedrag in een groep.
Mauk: Daarvoor geldt hetzelfde. Een kind leert pas in de loop van zijn leven zich in een ander te verplaatsen. Dat is de start van zijn morele en ethische ontwikkeling. Daardoor kun je later tussen de mensen leven. Als je geen grenzen en maatstaven aangereikt krijgt, kan dat echter ook ‘mislukken’.
 
Maar ik ga protesteren of vind het verdrietig dat die stemmen er komen.
Mauk: Die verbiedende stemmen, die je verlammen, maken je verdrietig. Het meer volwassen deel van je kan wellicht zien dat die stemmen waar noch onwaar zijn. Dan sta je ineens zelf voor de taak om te beoordelen wat wijsheid is. Dan zie je wanneer je aandacht wilt vanuit een chronisch tekort, of verkapt om goedkeuring vraagt, of wanneer je als volwassene wilt bespreken was wijsheid is.
 
Het is nu rustiger. Dank je wel
Mauk: Dank je wel.
 
Mauk Pieper
Venwoude Levensschool

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pijlers

Volg ons