Leon Gras

Levensmail

16 jul, 2020 door Leon Gras

Reageren of antwoord geven

Onverwachte wendingen

Afgelopen 1,5 jaar is het project, waar ik veel van mijn tijd en inzet aan geef, een opeenstapeling van onverwachte wendingen, onmogelijk lijkende vraagstukken en spannende uitdagingen.

Direct reageren

Bij elke wending is er telkens een enorme drang om er direct op te reageren, er mee aan de slag te gaan, hard te gaan werken om ook dit weer ‘naar een goed einde te brengen’, want dan… ja wat dan eigenlijk?

De bekende manier

Ik zie dat die eerste impuls om te handelen eigenlijk altijd voortkomt uit een motivatie om te overleven en om de uitkomsten die ik vrees te voorkomen. Een voor mijn systeem heel vertrouwde manier van reageren.

Tegen i.p.v. vóór

Het wordt mij helder dat deze manier van handelen mij uiteindelijk altijd energie kost en zelfs helemaal kan uitputten… hoe ‘goed’ en ‘mooi’ de uitkomsten ook zijn. De inzet en inspanning die ik lever zijn namelijk niet vóór maar juist tegen een mogelijke uitkomst gericht, een reactie op wat van buiten komt en geen antwoord van binnenuit.

Verzet

Als ik op zo’n moment eerst stil ga zitten ervaar ik hoe alles in mij zich verzet om juist de zogenaamde verkeerde uitkomsten -met alle mogelijke consequenties- onder ogen te komen. Liever me kapot werken dan dat als reële mogelijkheid aan te nemen.

Aanwezig

In het toestaan van de angst voor de uitkomsten die ik vrees, zak ik langzaam naar een diepere grond van aanwezig zijn, waar alle mogelijke uitkomsten als het ware tegelijkertijd reëel, waar en geïncludeerd zijn, de ene niet beter dan de andere.

Gevoed

Dan krijg ik weer contact met dat ene punt van waaruit ik mijn leven wil leven en wat me drijft in dit hele project. Daar ben ik gevoed en weet ik wat ik te doen heb.

Ik ben er

Nu ontspant het en voel ik opwinding en nieuwsgierigheid. Geen idee wat gaat komen, hoe dit gaat uitpakken, maar ik ben er, ik leef en ik zet met alles wat ik heb de volgende stap.

Leon Gras

12 reacties op “Levensmail

  1. Dank je wel Leon voor het delen en de openheid. Ik herken dit zo, dus zal je bericht vaak herlezen de komende periode. Heb een fijne zomer, en tot daarna. Groet, Klaas Jan

  2. Dankjewel voor je openheid en helderheid Leon en natuurlijk is dit heel herkenbaar en dus ook heel erg bruikbaar in mijn dagelijkse leven !!! Fijn om dit mee te nemen…
    Hartegroet

  3. Mooi verwoord Leon. Uiteraard herkenbaar. Voor ieder mens lijkt me.
    Misschien is dit wel in essentie het grote drama van de mensheid: het steeds maar willen controleren en sturen. Maar voor wat? En waarheen? Wat is er eigenlijk werkelijk te verliezen?
    Het toestaan van het ‘niet weten’ en de daarmee gepaarde angst, en je hoofd buigen voor ‘het grotere’ kan dan zo bevrijdend zijn. En dan, in die openheid, kan ik weer horen en voelen wat gewild wordt. Kan ik weer aansluiting vinden op het grote veld van liefde en creativiteit.
    Zo te lezen is dat wat jij doet in het project Venwoude. Petje af Léon. Hug, Tino

  4. Dank je wel, Leon Heel herkenbaar en actueel voor mij in alles waar ik me nu in begeef.
    Je mail geeft me tevens weer een zetje in de richting wat me te doen staat. Fijn en helpend.

  5. Lieve Leon, dank je voor je bericht. Het is zó waar wat je schrijft. Herkenbaar, eerst mijn eigen directe overleving impulsen als angst onderkennen zodat die met mijn gewaarwording verandert in levensenergie en het aangaan van, ja, van wat zich dan ontpopt als een avontuur.

  6. Beste / perfect unieke Leon,
    Wat ik van jouw verhaal denk/voel te herkennen in mezelf is: in welk “stopcontact” heb ik mijn “stekker” zitten. Zit mijn “stekker” in de buitenwereld (buiten mezelf/hoofd). Of heb ik mijn stekker in mijn “kei-zijn” (contact eigen innerlijk zijn) zitten. En kan ik daarin zakken. Zakken totdat de stroom weer van binnenuit op gang komt. Waardoor ik weer levensenergie kan voelen/ ervaren. En de uitputting in mijn hartgebied en ongemak-pijn in mijn lichaam vermindert. Maar dat is voor mij ook elke keer weer makkelijker gezegd dan gedaan. Want dat hoofd (denken / gedachtes) van mij is aardig sterk?. Waardoor ik weer onbewust spanning in mijn lichaam opbouw en mijn adem inhoud. Kortom ik vind dat ik als mens best ingewikkeld in mekaar zit / in de knoop. En ook niet zomaar weer uit de knoop ben. Maar door te delen, spelen en stoeien kan ik, jij, wij groeien. Innerlijk groeien en bloeien. En hoop zo elke keer weer een stapje verder te komen. Hartelijke groet Grietje MarGrietje

  7. Mooi Leon, herkenbaar, en bruikbaar inzicht; handelen tegen ipv vóór een bepaalde uitkomst. Zoiets als handelen uit angst vs liefde

  8. Leon, wat een prachtig heldere beschrijving van dit proces in jou. Het hielp mij anders te kijken naar waarin ik sta met mijn zoon. Dank je wel.
    Hartelijke groet.

  9. Helder beschreven, dank daarvoor, zit zelf in zo een situatie.
    Maar heb toch het idee, dat ik eerst mijn kop moest stoten, wilde ik de andere kunnen/ willen zien.
    De angst in mij creëert een verdoving, en deze verdoving verlamt, zodat een grotere visie pas gezien kan worden als ik mij in deze angst een plek geef, vooral door ademen.
    Al met al sta ik meestal pas op als mijn knieën kapot zijn van het struikelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pijlers

Volg ons