Op onbekend terrein

27 sep, 2019 door Admin

Nieuwe start

Vorig jaar ben ik als trainer bij de Levensschool gekomen, dat was op dat moment nog naast een andere baan. Sinds kort geef ik fulltime mijn aandacht, toewijding en tijd aan mijn trainerschap in de Levensschool. Iets waar een groot verlangen van me ligt.

Op onbekend terrein

Er is veel dankbaarheid dat dit verlangen zich heeft mogen realiseren en ik heb zin om te bouwen en op deze plek te mogen groeien. En daarnaast ervaar ik het als een grote stap in het onbekende en als weer een opnieuw beginnen. In het proces van me openstellen voor en overgeven aan mijn “nieuwe” collegatrainers, vertrouwd raken met nieuwe manieren van werken, me laten zien, kom ik van alles tegen.

Weg willen rennen

Gedachtes dat ik het niet kan, niet genoeg weet en niet voldoe hebben mij dan flink te pakken met alle lichamelijke sensaties die daardoor worden opgeroepen. Mijn blik is dan nauw en beperkt. Creativiteit en vreugde zijn dan ver te zoeken. Het liefst ren ik heel hard weg, om me op te sluiten in mijn hol en te wachten tot het over gaat….

Opwinding

Als ik mijn aandacht erop richt en mijn ongemak en onhandigheid onder ogen zie, verruimt mijn perspectief. Door erbij te blijven, merk ik dat in mij zich een andere laag opent, een onderstroom van opwinding en dankbaarheid dat er ook iets anders mag gebeuren en al aan het gebeuren is, dan wat ik ken. De angst is niet weg maar ik ervaar dat deze onderstroom zoveel krachtiger is……een onderstroom die zorgt dat ik ‘Ja’ blijf zeggen.

Wat gebeurt er met jou als je met iets nieuws begint of je op onbekend terrein begeeft? En hoe ga je daarmee om?

Heleen Hulscher

4 reacties op “Op onbekend terrein

  1. Ik voel dat het dat spannend word. Op mijn mindere momenten wordt dat gevoel tot een gevoel van weg willen, afleiding zoeken, uitstellen, angst om te falen, angst voor succes.

    Nog niet zo lang geleden dat ik het inzicht dat ik op deze momenten vooral een arm van mezelf om mezelf heen nodig heb. Mezelf gerust stellen dat ik, ongeacht de uitkomst, onvoorwaardelijk er voor mezelf zal zijn en mezelf zal steunen. Dat ik mezelf niet zal afvallen door zelfafwijzing, of te veel van mezelf zal vragen door mijn angst te overschreeuwen. Dat ik van mezelf op aan kan.

    Ik het om dagelijks contact te leggen met mijn gevoel, en een afstemming te creeren tussen mijn brein en mijn hart. Om de ruimte te creeren waarbinnen in alles kan ervaren wat opkomt.

    Wanneer dat lukt, komt er overgave en vertrouwen. Verandert de angst en spanning in opwinding en avontuur. Dat kan ik weer een stap zetten richting wat voor mij wezenlijk is. En dat roept in mij dan weer verdere goede gevoelens van dankbaarheid en trots op. Een trots die los staat van de uitkomst, trots omdat ik het aanga.

    Ik probeer de balans te houden tussen mezelf ruimte en zachtheid geven zonder te verdwijnen in vermijding en slachtofferrol – en aan de andere kant ambitieuze doelen na te streven die voor mij wezenlijk zijn zonder te verdwijnen in hardheid, over mijn grenzen te gaan, mijn gevoel af te sluiten.

    Veel liefde!

  2. Wat gebeurt er met mij als ik iets nieuws begin! In eerste instantie heel veel enthousiasme, wat niet echt gereguleerd is in omvang, intentie en/of energie… Alsof ik als een vuurbal ga en mezelf erin stort.

    Dan komt er vaak een moment van herpakken, heruitvinden, -herbezien waarin ik een laag dieper kom en meer vanuit een ‘echtheid’ kan voelen en handelen. Het enthousiasme is superhandig voor een goede kick-start! Maar is ook té. Daarin kun je ook makkelijk de verbinding met de bron verliezen… En dat is niet zo heel handig 😉 omdat dát nou juist de fundering is van alles!

    En dan wordt het spannend, als je eenmaal die tweede laag in gaat… want dan ga je mét jezelf in rust, mét jezelf onderweg. Inderdaad herken ik het willen weglopen voor situaties en/of gevoelens, vooral die ongemakkelijke! Liefst koppel ik daar acties aan, dingen te regelen, contact te maken of te zorgen dat ik de controle hou. Maar oh zo boeiend als je die eerste ‘reacties’ voorbij laat drijven als golven op de zee! En dat je wacht, wacht totdat het écht goed voelt, totdat het écht is, vanuit de diepste bron. Ai ai ai, uitdaging maar ik neem de uitdaging (graag!!!) aan! Kilometers maken in ontwikkeling, juist door het ongemak er te laten zijn. Ai ai ai! En daarna ‘ahhhhhhhhhh’…. Een verheldering van mezelf… Altijd. Op z’n eigen tijd gearriveerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pijlers

Abonneer je op levensmail

En we delen met jou support en inspiratie in de vorm van ervaringen, oefeningen, vraag en antwoord, columns en inzichten van onszelf en deelnemers.

Volg ons